نشستم رو مبل صدفی خوشگلمون،جرعه جرعه دمنوش گل سرخ عزیزمو مینوشم و به تو فكر میكنم ك الان تو راه اداره ای و كلی برات عشق میفرستم و لبخند میزنم،دلم گرم میشه،وبلاگ ها رو یكی یكی میخونم و همینطور تو آرامش خونه ی قشنگمون غرقم.خوشبختی دیگه چیزی غیر از اینه كه دلت گرم باشه و تنت سلامت؟ مگه بهتر از اینم داریم ك با هم تو تدارك سفره ی هفت سینیم،اولین عید دو نفره.... خدایا شكرت نصیب همه ی عاشقا این روزا + نوشته شده در شنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۵ساعت 7:52 توسط راحله |

هزار و پونصد و ده روز گذشت از روزی كه اسم قشنگت علاوه بر قلب و روح و جونم تو شناسنامم نقش بست. هزار و پونصد و ده روزی كه انگار هزاران سال گذشت و فقط تو میدونی راز این طولانی گذشتن های كوتاه رو،كه چطوری با همه ی وجودمون،ذره ذره ی این بودن رو لمس كردیم و عطر خوشش مشاممونو لبریز كرد ك انگاری هر روزش برابر با 100 روز شد برامون و انقدر تمام خوشی ها و سختی هاش لذت بخش بود ك انگار همین دیروز بود ك حلقه ی نقره ای ك با تمام دنیا عوض نمیكنم و همیشه تو اون جعبه بین تمام طلاها و بدلیجات برام عزیزترینه رو دستم كردی لحظه هایی ك شاد گذشت و غمگین اما عاشق ،وفادار دوستت دارم ای همیشه همراه،همیشه مهربان ،همی

یه وقتایی سكوت و ننوشتن بیشتر حالتو خوب میكنه تا حرف زدن و نوشتن،تو این مدت احتیاج به سكوت داشتم. بهترین سال تحویل عمرمو گذروندم،بعد 4 بهار كنار یار بلاخره سال جدید رو تو خونه ی خودمون دست تو دست هم كنار سفره ی هفت سینی كه براش كلی زحمت كشیدیم و با عشق چیدیم تحویل كردیم و چشمامون از اشك شوق لبریز شد و بارها خداروشكر كردیم ب خاطر این كنار هم بودن. سال جدید تصمیم گرفتیم از لحظاتمون لذت ببریم و بدون برنامه ریزی قبلی كارامونو انجام بدیم و تو لحظه هر كاری ك سر ذوقمون میاره و دلچسب تره برامون انجام بدیم. یه چند روزه یه بغض عجیب و دلتنگی دارم ك شدیدا بعد گریه حالمو خوب میكنه و این حالمو دوس دارم. هن